1991 чылдың сѳѳлгү хары
Хугбай салым куюктургаш,
Чаа чылдың бүдүүзүнде
Чагган харның алгыжынче
Кулак салыр харыым чогул.
Амылыгга буян оштап,
Кайы чапта батканың ол?
Амыр-мендиң харыызынга
Каржы каргыш хааштап чүзүл?
Самыыраан чурт, ээдерээн чон,
Чаш хар аккыр бүдээлгезин
Үзе соккан хайлыг үлеш,
Үне читкен сѳстер дизии...
Харның кылаң чайынынче
Кайгаарындан сестир-дир мен:
Чолуккан сѳс дыңналбаска,
Чожуй берип, шимдинген дег.
Харның аактыг хомудалы
Кайнаар ужуп чедер чүвел:
Кѳккүр Кудай кижилерден
Хѳңнү калыр эвес ыйнаан.
Кайгамчыктыг чажыт шыгжаан
Каас-чараш шырайлары
Чазын эрип, черже сиңгеш,
Чайыкталып эглирлер бе?
Последний снег 1991 года
Мой несчастный народ
Новый год отмечать начинает —
И снежинки-медальки
Нацепит рубашка ночная.
Но растают «награды»
И капнут слезинками в рюмку.
И не терпится водку
В себя опрокинуть угрюмо.
Потому что страна
Превращается в царство наживы,
Где дела суетливы,
А все обещания лживы.
И все чаще снежинки
Летят прямо в лужицы крови.
Мой несчастный народ
За углом поправляет здоровье.
Непонятно, когда.
Непонятно, кому и за сколько.
Навсегда с коньяком
Раздружилась лимонная долька.
И летит белый снег,
И прощается с нами, как может.
А косые дожди
Зачеркнут, отчеркнут, подытожат.








