Ай — иманың
Ай иярткән төннәр аз булдымы?
Тулган айлы юллар ни чакрым?
Томырылып чапкан чаптарларның
Адымнары бүген ник акрын?
Үз Күгеңдә айсыз калу — хәтәр,
Нурың булмау күңел ямарлык...
Тәкъдир бирмә, җаһил чорны үткән
Манаралар хәлен аңларлык!..
Кая китсен, тәгәрәмәс әле,
Күге качмас, менә — Җир! дисең...
Төн карасы ятса, беләсеңме,
Үзеңне дә тереләй җирлисен...
Синең адымнарда — Ай аршыны,
Ай бизмәне — Күгең, Җиреңдә.
Болытларны ертып, пышылдый күк:
Караңгы дип, кире чигенмә!
Чигенмә!
Твоя вера
Разве редко провожала нас луна?
Сколько вёрст по полнолунью насчитал?
Лишь вчера звенели в скачке стремена...
Отчего же боевой слетел накал?
Небо тёмное не кажется своим,
Луч-иглу бы, чтобы душу залатать...
От паденья минаретов шамаиль
Сбережёт ли в век двуличия, как знать!
Ты уверен, что в затмение луны
Не обрушит небо навзничь горизонт?
От забвенья мы не будем спасены,
Если мрак чернильной кляксой наползёт.
Измеряй аршином лунным каждый шаг,
Вес у дел с весами лунными сверяй.
Будто шепчет нам луна сквозь мрачный мрак:
Ты во тьме, но ты назад не отступай!
Не отступай!
