Алтын сағыш
Йаҡты ҡойаш нурына уралған
Әмән алтын сибәтләр ағацлар,
Аша оста сүрәткә ошаған
Тыныцлыҡта үтәте пы көннәр.
Йәшел, ҡысыл, сары, алтын төстә
Йул өстөтә тораты ағацлар
Алтын тушәмкә пастырыр өцөн
Көтәте әмән песне урманнар.
Тора пуйлап капот өстөләргә
Өйөрөлөр алтын кубәләкләр,
Кешеләргә куңел йәмнәү турлы
Тәбиғәтнең көцләре сөрөлөр!
Кем мәрғәмәт көцө ҡөкөмөнән
Куңелләргә тыныцлыҡ салтырған?
Иске уйларға ҡуллартан ошлап
Шыйбалыҡ йулларына иңтергән?
Әллә артың, талтың мигән, иркәм?
Ницекте синең ҡәлең, тусҡайым?
Ҡара, ницек йалтрап тораған урман
Алтынтайын сибәте сағышын.
Золото
Деревья сыплют золото в лучах,
Прозрачно-солнечных лучах — взгляни,
Как в галерее царственных картин,
Спокойствием объяты эти дни.
В зелёном, красном, жёлтом, золотом
Несут деревья у дорог дозор,
Как будто бы хотят нас заманить
На свой шуршащий золотой ковёр.
А на капоты городских машин
Садятся золотые мотыльки,
Стараются улучшить этот мир —
Чтоб наши души сделались легки.
Кто так велик, что нам послал покой?
Кто светлых мыслей золотую нить
Протягивает нам, друг дорогой?
Кто нас решил сегодня исцелить?
А сам ты как? Ты, может быть, устал?
Взгляни, дружище, — я тебя люблю...
Взгляни, как золотой искрится лес,
Как сбрасывает он печаль свою.
