Алдьархай
Бүгүн да буола турар
мин дойдубар
көстүбэт сэрии.
Өлбүтү көмөбүт
түбүкпүт быыһыгар.
Эчи, сүрүн ньии?!
Дьэ, буолар да эбит... —
дэһэбит
уонна уоскуйабыт.
...Аллараа ыалларга
хаан таммаҕа
эмискэ саккыраабыт...
Эчи, туох үлүгэрэй?!
Сыры-сыллата
уу кырбас оҕолорго
алдьархай ааҥнаабыт...
...Дьахтар эрэйдээх
өйдөнөн кэлбитэ
илиитэ быһахтаах
сылдьар тэлэкэчийэ.
Хаан-билик ортотугар
эр киһи сытар.
Хайы үйэ тымныйбыт,
сырдык тыына быстыбыт.
Хорук тымырын
быһа сотторбут...
Туох-туох буолла этэй?...
Туох үлүгэрэ имнэммитэй?!
Аан бастаан эрин кытта
кыыһырбычча иһиспитэ —
биэс хонук кур итирик.
Сылбаахы буола
сылайбыт киһиэхэ
бүппэтэх этирик.
Ол кэннэ өйдөөбөт тугу да.
Сэрэйдэххэ
аньыы-хара ааҕылыннаҕа,
аһыы харах уута
арыгылыын буккустаҕа.
Хомолтолоох холуон түһүлгэ
төрүттэннэҕэ...
Сэттээх-сэлээннээх ыаһах —
быһах? Быһах. Быһах...
Тэһэҕэс хамыйах
хаанынан ыһыахтана,
ындырҕаннаах ыһыах
ыйааҕы толордоҕо...
Хаан? Хаан. Хаан...
Эдэркээн эрэ.
Үрдүк. Көнө.
Кэмин иннинэ
өстөҕө...
Тыыннаах хаалбыкка —
уордьана —
хараҕын уута...
Дьэ, хайдах олорор?
Оҕолор муҥнаахтар...
Аҕалара — хара буорга,
ийэлэрэ — хаайыыга...
Уо, үлүгэр!
Уо, алдьархай!
Уо, сахам дьоно!
Дьэ, хайдах ыал буолан,
оҕо-уруу төрөтөн
олоробут?
Хайа кэппитинэн
Үрдүк Айыылартан
дьол-соргу көрдөһөбүт?
Беда
Продолжается война,
но невидимо,
И скудеет страна.
Мы хороним людей
между делом.
«Что за ужас такой?!» —
восклицаем...
И спокойно потом
провожаем.
...У соседей, что внизу,
Дождь кровавый
вдруг закапал...
И погодков-малышей
воплями заплакал...
О безмерной беде
с потолка поведал...
...Наверху безумно
женщина металась,
Словно в тисках, плотно,
острый нож сжимала.
В луже крови липкой
мужа обнаружила.
В панике великой
лишь теперь очнулась.
А он уж бездыханен,
и тело остыло уже...
Что могло случиться?!.
Что за бес вселился
в крайне усталую
женщину бедную?
Выпила с мужем со злости,
от безысходности:
у него пьяный бред,
да на все суток пять.
А дальше что?
Наверно,
приповнив все беды-обиды,
приправила водку слезами
горючими,
и мужа да гнева грехи
к зловещей черте
подвели...
Возмездие за всё совершил
нож?.. Нож. Нож...
Крови брызги алые —
как из фонтана,
их доля адская
исполнена...
Кровь? Кровь. Кровь...
А муж так молод.
Высок и строен.
И вот навек он
успокоен...
А на ней —
выжившей,
как орден —
смертный грех —
и морем слёз не смыть...
И как ей дальше жить?..
Как бедным детям быть?
Отец — в могиле,
мать — в тюрьме...
О, какая участь!
О, какая горесть!
О, мой народ!
Что же нас ждёт?
Что мы потомкам готовим?
Высшей Силы
как нам молить!
В пьяном угаре
как счастье просить?..
