* * *
Тӗнчемӗр тăрăх эп çапкаланса
çÿре-çÿрех сисмесӗр ватăлайрăм.
Уйăх çинчи пике патне — хăйса
паян та эпӗ çӗр выртма кӗлерӗм.
Çаплах-ха
савăнăç пек çамрăк Уйăхпи!
Хитре — кӗлеткипе!
Эп — ватă, çылăх пек!..
* * *
Я, по ми́ру скитаясь,
постарел, износился.
К лунной деве, смущаясь,
ныне в ночь напросился.
И все так же она
молодая, как счастье!
И фигурой стройна!
Стар, как грех, я!..









