* * *
Вӗлтӗр-вӗлтӗр вӗçет кӗрхи çулçă,
Ман ура айӗнче — сарă пурçăн.
Шурă хурăн çумне эп тăрам-и,
Пуç çине ылтăнсем çутарам-и.
Сисеймерӗм: ăçтан кăна тупăнчӗ,
Пуç çине ылтăн мар, кӗмӗл тăкăнчӗ.
* * *
Падают, стелятся листья у ног,
Осенью золото листьев, как шелк.
Я под березою стать тороплюсь,
Золотом сыплет на голову пусть.
Вот на висках: незаметно случилось,
Золота нет — серебро появилось.
