* * *
Сикъалэ непэ къыщещхы...
Гъэмафэми къэмышIэжьын.
СигукъэкIыжьхэм сахещэ
Ощх чъыIэм ыкъопс тыжьын.
КъэошIэжьымэ къысэпIогъагъ о —
Къещх къэсми сэ сыуигъус...
Сыд гущэу сшIошъ хъугъагъа?
Зэкъоныгъэр узэу скIоцI ис.
* * *
Дождь поливает над крышами —
Осень ли, лето ли тут?
Струи серебряной вышивкой
Воспоминания ткут.
Помнишь, сказал ты у двери мне:
Дождь — значит, буду с тобой?
Глупо словам твоим верила...
Дождь — одиночества боль.









