АхIврапшдза гIважьква
Бащыр йджвыквылхьаз автобус ахъалырта дыквпан ayaцІa тштайрышвтI. АквчIвартаква зымгIва ъаркIхьаз йгIалцIла автобус дауацIста ацIыхъвадза дчIвара атахъхатI. PaxІa йагъьхатI йара. АмгIва сахIаткI айхIа агуштIта — араъа, атыцIырта дъачвыхъару, рыцIа бзита тшизыпщуштI. АквчIварта тIатIа апны бзи- бзи тшанйыргIалын йылаква хъигIватI. Ачвасысра абаъаз — йыла йаквыдзцауа йгIацIагылуаз йцIыхъва- хуз агIвымчыбжьа ргIаншараква йпыкв агвыргъьара гIаквдырххуан.
Щта, швабыж йзаквшватI ари азын йгIайра — ауи ауниверситет ацIалра рхъвыхраква дрылазларныс дгIадрайгван зымгIва абзи йагъьта йакIвшатI: архъвыхраква ащщакIвахIва йгIарылстI, йынхаша хIакъ дзайгвыгъуз ацкIысгьи йщардахатI, ауи акIвымкIвагьи йынхауамца йапхьаквузгьи йгвы йыгьгIамстI! РахIагьи йгвы гIазырпхуз — абадырра щардаква, ачаражвраква, ужвы йыла йгIацIайжьхуа йгвы ззыйырчIваквуз ан- йара аргвандзаква...
Йызтысуаз апсыхIва пшдзадза агIайыра йачIвакви ауат йрылагылаз анапIы зкъвымцIуаз атыдзракви Ба- щыр йыла хъырхуанта йгвы рахIагьи йдырмайун. Шва- быж-швабыж йгвы йахъватI ари азын йуыслагIайра, ауаса йпынгьи йгвападзата дцахуан. Ауаъа дйызпшитI адыхвфыгIв зхъадзгылу, апыквшвыги ахьщи йыр- майгьдзауа, ахIваса баба ачва йа ацыца швтрачва зму агIвна ъахвтан зхъарпу йхъапщыла Жанна. Бащыр бзи йбун араса йхIварныс: «ацыца швтрачва», ауаса Жанна йанакIвызлакIгьи йгIапшIалыргылуан: «Сцыгв баба хъагIа, ари йгIангалра шIыцу орхидеяпI!»
«Момо, цIиса, ауи — цыца швтрачвапI!» — хIва йара дадымгылуа йтагвжва багъьадза дгIайыдикIылуанта йгвы азйырчIвун гIангалра шIыцкI йашIысу аджвджвахьа цIыршагакI афгIвы. АгIангалра шIыцра — атыдзри ачгIвычи рпны йгIашIарышвта атшкIвабарти атшрыласрарти рпны йыцIшвтхуата — Жанна лбза- зара йахъвы ныжьта, йшабгу ауи йазынархата ухIва ауашын. АгIангалра шIыцква йрыуаз ачIвара тIатIа дыквнагIата ажурнал абгъьыц гIвызква ахърышвтра Жанна paxІa йбаргву луысква йрыуан. Ауахьауат агIвна уысква щымта акыт йгIатыцIта, щыбжьанымщтахь йца- хуаз Дана зхьзыз апхIвыс йлырхъйун. Ауи лгIайра-цахра агIамта уызхъымпушыз цIасын. Бащыр, диба ныжьта, датша пхIвыскI лыгIвназара ауасагIваца йылайхIва гьамуашызтI. Жанна лхъвыцра зымгIва чIакь-чІакь-хIва йалнарццуан: пасала лымш ащтацаща щаквлыргылуан, йлызгIайуаш, лара дъацуш асахIатква аквлырпшуан, ауаса ауатква зымгIва — асахIат а 15-дза. Щыбжьанымщтахьгьи ахъвлапынгьи ацIхгьи лхъапщыла йзалхын.
Бащыр щарда цIуата ауи дащцатI. Жанна дангIайгыз астудентра угIалагата ауи ащщра-лахIара бзазара далан. Момо, йыгьтамамым — ауи апхъапхъа пхIвыс дгIайгын, уадыргIвана акIвпI данстудентха, пхIвыс дызгIайгызгьи йара дъазымстудентхуз акIвпI. ДызшIпссгIуз ахъвшара акафедра знапIыцIаз узыз- дымгылуа заджв лакIвын. Ауи йызтахIацагIу пхIакI дшлыму анидыр Бащыр йгIайгвынгIвытI йхIаракIу апхьарта дызланашылуаш Жанна лфатар ашвла шакIвыз... Абар ужвы, жвыхвсквша йнарыднацалуа, ауи хъвдаквцIарата йыму йанхъва йызгIанылжьыз акафедра йапымшвтуа анхара рхъвыхра акIвпI...
«Абзазара майрадзышвщитI, бзигIвацаква! — хъа- зыразра ду йылата дхъвыцитI Бащыр. — Майрадзы- швщитI ауат аларышвраква, йуызгIацIшвтуа агIан- шараква ралыргара! Момо, сыхарзынаква, ауатква рыхъаз акъыль ду, ауи акIвымкIвагьи — апсабара йгIауыланацIаз йкIазкIазыджьуа алкIгIараква уымаза- ра атахъыпI!» — Бащыр йыцым йчважвалагIвква рхъа йтайжьуамца йгвырчIвара автобус аквдза йнайыр- дзатI. Ауи дгIакIныцIта щъагIвта данымгIвайсуазгьи анирвана даларкIван. Ари дгIазбжьалыз аурам шва- быж бзи йбун Бащыр — ауи йъахвыцызи пшдзата йъалыргази йгIалцIла салон квпшыракI аман. «НыстI, ачIвыйищтI амуза лынхачва йхIыздырпшуа?» — хIва дгъымгъымуа дадгылтI ауи ахабарргага кIыдцIарта. ЙгIанымшас закIы злымшуз ашта театр зны-зын акъ- ральквта театр гвыпква гIанарайгвунта уызпшы ауаш зджьакI гIарылашваквун. Ари азын — закIы гьаъам. Аурам ахъала данхъаскIьакIьал АгIарбарта тдзы дазы- надзатI. Джьащахъвара цыракI азйымамкIва ахъаз йылапш ауыла йанцIирыхъва ауи швыга йачIваквакI гIацIашватI. Ари ачIвыйа? Йалыргам агвгIвара йхъаквынцI ацIоларала йгIакшатI... АхIахъв гIвабджьа ду... АхIврапшдза гIважьква. АхIврапшдза гIважьква... ЙгIважькъыпу ахIврапшдзаква! Йалныс гьаурым! Йара йсурат апшта йдыруа ари ахIахъв гIвабджьи... ахIвра- пшдза гIважькви! Момо, йшпакIву?!.
ЙынцIра апны йапхъахауата ауи йылайхIватI йгвы айха мцIасщала тшгIаладырпата йдырпIцIуа, йдырпIцIуа йшалагаз... Бащыр дбыртытI, ауаса тшгIайкIхтI, йпсыптагаща щаквйыргылхын ахабарргага йылапш аквикIтI. «ЛЬАБА МРАМЗА ЛХЪАТАЧIВ ГIАРБАРА» — ахIвун ауи. «ЙшпакIву? — быжьцIакIыла йхIвун ужвы ауи. — Ари аквшвара шпаъазара атахъыйа? АчIвыйа агIарбари лари злапщылу? ДсуратчпагIвума, щта, лара? ЙылмагIныйа щта?» Ауи закIгьи гьлылйым- дыргIузтI. Щарда цIуата лхабаркIгьи гьйымгIатI. Зны Апсны даъата, уадыргIвана Мазквы дцахта йагIакватI, ауаса жвыхвсквша цIуата дгьйымбасызтI. Йгьи дыгьгIайымгвалашвузтI. Момо, дыгьгIайымгвала- швузтI... Йгвала дъалымцIуаз ахъазла.
Дъайхъмаштылуаз ахъазла. Ауаса длызхъвыцгIвацарнысгьи дшвунта — ауи дызлаз ахъвыцраква йгвынкIылра агъыцIари йпсы ахъата адзакIьи йыркIыдицалтI...
Бащыр аурам агIылахIва дахъысын ауаъа йгылаз аквчIварта хIатладза дыквчIватI. Йгвы атагIалапахтI, йгIайыквлащцарахатI. АгIаншараква щтахьла йтхъа- хуа йалагатI. Ауи рхIахъв акIвпI! ЙакIвын. Ауат ахIвра- пшдзаквагьи йара йлитквуз ракIвпI. Апхъапхъа акIадза axІaгІapa дхъалуанта, ахIврапшдзаква гIайпуанта ахIахъв йыквицIун. УадыргIвана гIвыга хвыцкIла амара жьаква лыпшцIа йпшцIайыркIкIун. Лара ауат йанакIвызлакIгьи дрызпшуан. АкIадза данйызхъалрыз амщтахь ауат рыцIагьи хIагIата, аджвгьи йшйымбуш апш йхъалуан, аджв аджв йыщталуа йнагIвгIагIвуан, йангIапсара ахIвра тшыладрышвуанта ахIвраква рфгIвырчыра, анасып рпсып ркIуа йщтIан... УадыргIвана... УадыргIвана йара акыт дтыцIтI. Жанна дгIайгтI. ЗымгIва алпIлатI. Зынза- мызадзапI акыт дшгIайуаз. Агъыч, ахIаджьрат дигIвыза дгIайуанта йцриква, йъахIыльчва ракIвымкIва заджвгьи дйымбауата дцахуан... ГвлахIарала, агвныргIврала, нха- рала йырчвыз ажвыхвсквша... Ужвы абар ари... «ЙамгIан хътасрайа? — йхъа дазгвыжвкIхтI йара. — Щарда цIитIта хIачвыхъарата хIбзазитI — гIвдуней кIьыда-кIьы- дакI ухIва ауашта!» Ауаса йатаркIвах айха напI йгвы йгIамцIастI. ДангIаунащт йщапIква дара-дара АгIарбар- тала дыргатI...
Абльынква шабгу швыга гIважьла, ахIврачвала, ахъвачвала йгIвыз асуратква кIыдын. Абар акъатгІан- сольыкъв кыб, алагвырчIвымыгъ. Дара ауат. Псайспадза дгIахъыкIвшауамца Бащыр агIарбара шабгаз дапшытI. Ауи йъагIалагаз агIашылырта апны, ауаса апещ угIахъыкIвгьагьашата, йалгахуан... Уа, ХIгIазшаз йымч! Йбауа ачIвыйа? АхIахъв гIвабджьа, йара ауи ахIахъв гIвабджьа, уыла йгIацIакIкIауа ас гIважьчкIвынкI йшвыта, чкIвын хвыцкI дыквчIвапI!.. ДыздищтI ауи?! АчIвыйа ауи йылапш арса йзизаргва- ну, ачIвыйа ауи мальхадиста йызйыхъуа?
— ДзачIвыйа араъа йану? — дылцIгIатI Бащыр агIарбарта анхагIвы.
— АсуратчпагIв лпа йакIвта рхIвитI, — йгIалджьауапхатI ауи.
— Лара дабоу? Дызба ауашма?
— ЙангIахъыртIуаз атшын даъан. Ужвы йана- дыркIыхуа, амыз ацIыхъва дгIайуаштI... Бащыр апхIвыс аразыра ажваква лайхIвын дгIалата аджвылцIыртала йырхаутI. Йпны даннашылх Жанна, йшылцIасыз апшта, аквчIвара тIатIа дгIаквщтIпссгIан дгIайпыраххтI.
— Сцыгв бабатIакIв, арат амгIа тIатIаква ушвыцIата зынла амацIауыртала унай — са йахьчIва закI смацIауын!.. — дгъвычIгъвычIуа далагатI Жанна, лцы- ца швтра мыгъраквала йыхъвда тшакIвлыршауа. Аджвджвахьа цIыршага афгIвы Бащыр йыхъвцIа акIын дгIахъвланарыстI. ЙпхIвыс хъатакIла днай- рыскIьан Бащыр атшкIвабарта тшыгIвнайрышвтI. Йыхъвлапынчарагьи йгвы азгIамихуата ачIвара тIатIа дыквнагIан Жанна лбыжьгьи ателевизор абыжь- гьи йымгIахуата дщтIан. Йыла йыцIагылаз аквырхвхва гIважь закIзаджвыкI акIвын — ас гIважь зшвыз ачкIвынхвыц....
Ажвыхвсквша ахърыкъьа бзазара ауи ужвы уыла зуацIымпшуаш лащцарарата йбахуан. Йаргьи ауи алащ- царара дахъвыпI, рыцIа тамамта йухIвушызтын — ауи гIанзыршаз йакIвпI. «ЗакIзаджвыкI уара угьашIысым, — йхъа йайхIвуан Бащыр. — Абарауи упхIвыс лыцхъвмар чважващаква, ауи йлымдыруа датша пхIвысквакI рыщтаныкъвараква — ауат зымгIва аквшахIатхитI магIын шIацIакI ушашIысым! ЙамагIныйа хвыта йуыму? Дабоу уара уцIыхъва? — жьыхьрадата йара-йара ахрихыцква йылайыркIьакIьахуан Бащыр...
Амыз ацIыхъвадза Бащыр йыхвага акIвпI йгIанха- хыз. Ауаса агIарбарта йынхуз апхIвыс дгIалдырхтI.
— Мрамза араъа даъапI. Ауи дубарныс утахъыни! — дгвыргъьауа дгIайпылтI ауи. Апещ дулагьи лбжьы лыргатI: — Мрамза Батал йпхIа! Араъа йбызцIгIитI! Ауи дгIаджвылцIтI. Ажвыхвсквша рызбжьамыз- шва акIвын дшаъаз. Йара ауи дштырхвхваз дтырхвхвапI. Йара ауи лпыкв агвыргъьаща. Лыбраква ацIакIыпI уымхIвушызтын.
— Уара уакIвызма сара йсызцIгIуз! — дгвыргъьауа дгIайыхъвлапштI Бащыр, ауаса бзи-бзи дангIайпшых дъагылаз ддийтI. Агвыргъьара зынпссгIалыз ллакта шкIвокIвасышхатI.
— Сара...
— Уара?..
ЙшкIвокIваз лдзамгIваква пыргъацта йгIала- шватI, лпсып лзымхъахуа далаган аджвылцIыр- тала дыгIвтI. ЙадзхъачIвата йыквчIвапI ари амыз ауацIа Бащыр йквчIвартахаз. ЗакIы гьырзыхIвум. Бащыр закIыла дазцIгIарныс далагитIта — йтамакъ йгвынгIвырам быжьквакI гIатыцIитI. Аладзква дырхъваритI. Йхъа йнапIква йрыквицIитI.
— ЙгьсымдыртI араъа ушаъаз, — лхIватI лбжьы щтIакIдзата. — Ауаса са сджвыквылхитI.
— ЙанбакIву?
— УахьчIва хъвлапны.
— ЙыздыритI сара ба быхъаз сабакI сшагIвызу. Сар- гьи схъа сабата йспхьадзахитI. АзцIгIаракI быст ауашма?
— ?
— Ауи асурат йану ачкIвынхвыц дзачIвыйа?
— Спа йакIвпI.
— Йаба дзачIвыйа?
— Йзугвалайа?
— Йыхьызйа ачкIвын?
— Ауи йыхьызпI... Бащыр...
Бащыр дгIагIвыцIкъьитI.
— ЗакIгьи гIанаумыркIын ауи. Ауи ахьыз сара йанакIвызлакIгьи йъасгвапхуз акIвпI...
— Мрамза! СынцIра нахвта ацIабырг гIасахIв — дызпуда Бащыр?
— Сара!
МызкIы айхIа аквирыдзтI Бащыр йуысква рацIаршвшвара, йпхIвыс лылцIхра, ауи Мазквы дцитI — ачвымыгъра, адымгылра, агIвымачпара дапшIалитI. ЙаъазтI ауаса. Ауи рыцIа йагъьпI дызлахаз афачыгIврчва бзазара ацкIыс. Мрамза ларгван даъазлуштI, лпа йаргван даъазлуштI. Ауи, ауи... йара дипапI. Тамамдзата йдыритI дшипу!..
— Арахь артачкIвынква уырпшыстI, йышхьап- щырчIвачIву! — дгIагъвычIгъвычIтI агъбахъпшылыгIв, ххIврапшдзагIважькI ачIвыца йтагыла агъбапещ йызгIалгылуа. — Йара абарараъа, агIашIасырта апны, йгIаспытI!
Агъба анджвыквыл аххIврапшдза гIважькIгьи рхъаква гIайзырчпатI.
— Ари рдыргапI — хIва йхъа йайхIвхын Бащыр, йыладзква йрыцкьан, анасып гвыргъьара йлакта йгIанылтI.
Желтые цветы
Башир быстро вскочил на подножку отходившего ав тобуса. Места уже почти все были заняты, и он прошел в самый конец салона. Так даже лучше. Ехать больше часа, и здесь, в глубине, удастся отдохнуть. Усевшись в удобное кресло, он закрыл глаза. О том, чтобы за- снуть, и речи быть не могло — перед глазами, словно в калейдоскопе, возникали события двух последних недель, и каждое из них вызывало у него довольную улыбку.
Да, удачно сложилась поездка — он был приглашен в университет для участия во вступительных экзаме- нах, и все сложилось как нельзя лучше: экзамены про- шли без сучка без задоринки, работа его была хорошо оплачена, да и заочники не обидели. Кроме того — столько приятных знакомств, банкетов, встреч в более узком и пикантном кругу, подробности которых он мысленно смаковал.
Дорога проходила по живописной долине, свежая зелень, в которой утопали ухоженные усадьбы, толь- ко усиливала блаженное состояние возвращающегося домой Башира. Очень-очень приятная на сей раз вы- далась командировка, но и домой он ехал с удоволь- ствием. Там его встретит надушенная, напомаженная даже в домашней обстановке жена в халате какого-ни- будь персикового цвета или, может быть, цвета цвете- ния редиса. Он любил так говорить: «цвета цветения редиса», а Жанна непременно поправляла: «Котик, это цвет гламурной орхидеи!» — «Нет, кошечка. Это цвет цветения редиса», — упорствовал он, притянув жену к себе и наслаждаясь запахом кондиционера для белья — тоже какого-то гламурного. Создание гламур- ности в интерьере, в одежде, даже в ванной и туалет- ной комнатах было важной, если не основной частью жизни Жанны. Возлежание на гламурном диванчике и листание глянцевых страниц — самая тяжелая рабо- та, которую она выполняла. Все остальное по дому де- лала домработница Дана, которая приезжала из своего села рано утром и уходила после обеда. Это — святое правило.
Башир не должен был ни видеть, ни чувствовать присутствия чужой женщины. Мысль Жанны все- гда работала четко: она заранее составляла графики, списки, назначала визиты, наносила их сама, но все — до 15 часов. Послеобеденное и вечернее время — для мужа. Башир давно к этому привык. Еще в студенческие годы, женившись на Жанне, он барствовал в неге и холе. Нет-нет, женился раньше, чем стал студен- том — потому и женился, что никак не мог стать сту- дентом. Но узнав, что у грозной заведующей кафедрой вожделенного им факультета есть дочь на выданье, он понял, что вход в институт ему откроется из квартиры Жанны. И вот уже пятнадцать лет он озабочен тем, что следит за исправной работой кафедры, доставшейся ему по наследству от тещи.
«Не всё так просто в жизни, господа, — самодо- вольно думал Башир. — Разве так легко продумывать все эти комбинации, разруливать непредвиденные осложнения? Нет, мои дорогие, для этого нужны недю- жинный ум и блестящие природные способности!» — доказывал он несуществующим собеседникам и таким образом довел себя до высшей степени блаженства. Эта нирвана продолжалась и тогда, когда он вышел из автобуса и пошел домой пешком. Ему нравилась кра- сивая маленькая улица, размеры и нарядность кото- рой придавали ей некую салонность. «Ну-с, что нам предлагают служители муз», — промурлыкал он себе под нос, подойдя к тумбе с объявлениями.
Местный провинциальный театр, который сам не способен был выдать ничего сенсационного, ино- гда приглашал гастролировавшие столичные труппы, и кое-что тогда можно было посмотреть. На сей раз — ничего. Двинувшись дальше по улице, он достиг вы- ставочного зала. Без особого интереса скосил глаза на афишу, просто боковым зрением зацепился за яркие пятна. Но что это? Он почувствовал холодок где-то внутри. Неясное предчувствие стучалось из подсозна- ния. Большой серый камень, на нем... желтые цветы. Желтые цветы... желтые цветы. Этот серый камень, который он знал так же хорошо, как собственный пор- трет, и... желтые цветы! Быть не может! Первый раз в жизни он почувствовал, как его сердце схватили же- лезной хваткой и стали сжимать, сжимать.
Башир качнулся, но устоял и, переведя дыхание, вновь уставился в афишу. «Персональная выставка Мрамзы Лабовой», — гласила она. «Не может быть!» — продолжал он твердить уже вполголоса. Такого совпа- дения не может быть. Но при чем тут выставка и она? Разве она художник? А кто она? Он не знал. Он давно о ней ничего не знал. Говорили, что она уехала в Абха- зию, потом слышал, что она в Москве, но ровно пятна- дцать лет он ее не видел. И не вспоминал. Нет, не вспо- минал. Потому что не забыл. Потому что боялся самой мысли о ней и загнал ее в самый угол своей памяти, самый дальний угол своей души...
Башир еле дошел до противоположной стороны улицы, где стояла скамья, и тяжело на нее опустился. Снова кольнуло, потемнело в глазах. Калейдоскоп защелкал в обратную сторону. Это их камень! Был. И цветы эти он ей дарил. Сначала он поднимался высоко в горы, рвал желтые цветы и, положив их на камень, пускал в ее двор солнечных зайчиков. Она все- гда их ждала. Потом поднималась к нему, и они забирались в горы, чтобы их никто не видел, бегали друг за другом по склонам и падали в траву, задыхаясь от усталости, от ароматов, от счастья. Потом... Потом он уехал. Женился на Жанне, и все оборвалось. Лишь из- редка приезжал в село. Приезжал, как вор, как абрек, практически ни с кем, кроме родных, не виделся.
Пятнадцать лет блаженного существования, нала- женной жизни и работы, и вот — вдруг это. «Что за наваждение? — разозлился он на себя. — Мы давно уже живем в разных пространствах, почти на разных пла- нетах!..» Но железная рука вновь схватила его за серд- це. Когда ему стало легче, ноги сами понесли в зал... На всех стенах — пятна желтого, зеленого, серого цвета. Куст барбариса. Куст шиповника. Те самые. Медленно передвигаясь, он посмотрел всю выставку. Она завер- шилась там, где начиналась — у двери, но только с дру- гой стороны... Святые небеса! Что он видит? На сером камне, на том самом сером камне, сидит мальчик в яр- ко-желтой рубашке... Кто это? Почему ему так знаком его взгляд, почему он притягивает, как магнит?
— Кто здесь изображен? — спросил он у служитель- ницы.
— Говорят, сын художницы, — ответила она.
— А где она сама? Ее можно увидеть?
— Она была здесь на открытии. Теперь будет только на закрытии, в конце месяца...
Поблагодарив сотрудницу, Башир поплелся к выхо- ду.
Дома, как всегда, вспорхнула ему навстречу со сво- его диванчика Жанна.
— Котик, надевай тапочки и — на кухню! Я такое приготовила! — защебетала Жанна, обхватив его реди- совыми рукавами.
Запах кондиционера ударил в голову. Башира за- тошнило. Отстранив жену, он заскочил в ванную. Так и не поужинав, он лежал на диване и не слушал ни Жанну, ни телевизор. Он видел только желтое пятно — мальчика в желтой рубашке.
Пятнадцать лет роскошной жизни казались ему те- перь кромешным мраком. Он сам — часть этого мрака, вернее, его создатель. «Ты ничтожество, — говорил он себе. — Твои ролевые игры с женой, интрижки на сто- роне — свидетельства твоей ничтожности! Чего ты сто- ишь? Где твое продолжение?» — безжалостно метал он в себя дротики...
К концу месяца Башир превратился в собственную тень. Но сотрудница выставочного зала, как ни стран- но, узнала его.
— Мрамза здесь! Вы хотели видеть ее, — восклик- нула она и позвала: — Мрамза Баталовна! Вас здесь спрашивают.
Она вышла. Ему показалось, что не было этих пят- надцати лет. Такая же стройная, такая же застенчивая улыбка. Только волосы собраны в пучок.
— Это вы меня спрашивали? — спросила она с улыб- кой, но, приглядевшись, остановилась как вкопанная. Улыбка слетела с лица, ее сменила смертельная блед- ность.
— Я...
— Ты?..
Бледность ее сменилась багрянцем, она стала зады- хаться и побежала к выходу.
Они сидят на той самой скамейке. Молчат. Башир что-то хочет спросить, но издает какое-то бульканье. Слезы душат его. Он кладет лицо на руки.
— Я не знала, что ты здесь, — шепчет она. — Но я уже уезжаю.
— Когда?
— Сегодня вечером.
— Я знаю, что я для тебя — пыль. Я и сам себя счи- таю пылью. Но можно лишь один вопрос?
— ?
— Кто этот мальчик на картине?
— Мой сын.
— Кто его отец?
— Зачем тебе это?
— Как его зовут?
— Его зовут... Башир...
Башир вскакивает.
— Но это ничего не значит... Просто мне всегда нра- вилось это имя...
— Мрамза! Я жизнь свою отдам за правду — чей сын Башир?
— Мой!
Больше месяца понадобилось Баширу на заверше- ние дел, на развод. Он едет в Москву — навстречу не- нависти, навстречу неприятию, отчужденности. Пусть. Это лучше, чем та карамельная жизнь, в которой он погряз. Он просто будет находиться рядом с Мрамзой, рядом... с сыном. Это его сын. Он знает это точно!..
— Посмотрите, какая прелесть! — проворковала проводница, занося в купе вазочку с желтыми цвета- ми. — Я прямо здесь, на станции, сорвала!
Три ярко-желтых цветка кивнули ему, когда поезд тронулся.
— Это знак! — прошептал Башир и, смахнув слезы, счастливо улыбнулся.









