Очар идек...
Канат булса, очар идек! — дисең.
Күкләр — биек! — дисең. Белмисең —
Күккә ашкан күпме канатсызлар
Хәтерләми бүген җир исен.
Күкләр барын искәрмәгән күпме —
Канатлары исән килеш тә!
Биеклектә очу бөеклеге
Хөр җаннарга бары килешә...
Очар идек... — дисең, — көнләшсеннәр —
Түбәнлеккә дучар үзәннәр!
Очар идек тә бит, туганчы ук
Канат очын безнең кискәннәр...
Взлетели бы...
Ты говоришь: «Дали бы крылья нам,
Летели бы птицами! Небеса высоки!»
Ты приземлись, увидишь бескрылых там,
А те, кто себя возвысил, — от нас далеки.
А сколько от неба ждущих беды и вреда,
Живущих бескрыло, крылья к земле прижав?
Ввысь унесётся и в мыслях, и без труда
Только свободный и не привыкший лежать...
Ты говоришь: «Взлетели б, как птицы, мы
На зависть всем низменным и заливным лугам!»
Взлетели бы, да, но бескрылыми рождены —
Крыльев концы обкромсали когда-то нам.
