Мәңгелек үкенеч
Күпме ярлар үкенечкә калды,
Уйлыйлардыр инде — пешмәгән.
Сискәнепләр кайчак уянасың
Аягүрә күргән төшләрдән.
Күпме ярлар сөелмичә калды,
Калды, әйе, үбелмичә дә.
Юкса күктән йолдыз өзеп бирер
Чаклар иде — үрелмичә дә.
Күпме ярлар безгә болдырлардан,
Балконнардан калды кул изәп.
Без хан булалмадык.
Кай ханнарга
Булды икән алар кәнизәк?
Күпме ярлар перроннарда калды,
Ә без, имеш, дөнья куганбыз.
Бер кайтырбыз, дидек.
Ә үзебез
Кайтмаска дип киткән булганбыз.
Күпме ярлар калды ятлар белән,
Күпме ярлар калды... сазап та.
Ә үз ярың гел ят була барды,
Әверелде яшәү газапка.
Күпме ярлар йөрәкләрдә калды,
Исемнәрен куштык җырларга.
Бездән соң да, бәлки, яшәр алар
Без юксынып көткән чорларда.
Күпме ярлар сөелмичә калды,
Калды, әйе, үбелмичә дә.
Юкса күктән йолдыз өзеп бирер
Чаклар иде —
Үрелмичә дә.
Вечное сожаление
Возлюбленных, о ком жалеть готов,
Не счесть, для них глупец я, может статься.
Испуганный, очнешься вдруг от снов,
Что наяву тебе порою снятся.
О, сколько их, кого недолюбил,
Не целовал, не заключал в объятья.
А ведь когда-то я героем был —
Звезду с небес легко бы мог достать я.
О, сколько их, что помахали нам
С крыльца платками, пожелав успеха.
Не вышли в князи мы.
Другим князьям
Достались наши милые в утеху.
Немало на перронах нам вослед
Смотрели, слез своих сдержать не в силах.
Вернуться обещали мы,
Но нет —
Мы навсегда уехали от милых.
О, сколько их живет в чужом краю,
О, сколько их состарилось в девицах!
Другой присвоил милую твою,
И жизнь успела в муку превратиться.
Как много милых в сердце мы храним!
Их имена воспели наши строки.
Пускай принадлежит вся вечность им,
А мы взгрустнем о временах далеких.
Немало их, кого недолюбил,
Не целовал, не заключал в объятья.
А ведь когда-то я героем был —
Звезду с небес
Легко бы мог достать я.
