Ошибка детства

Перевод:
Ирина Ермакова
Перевод:
Зейнаб Дербендли

Uşaqlığ səhvi

 

Babam gözəl bağban idi, babamın bağında, necə deyərlər can dərmanı var idi. Badam, fındıq, alma, şaftalı vəsair. Babam noxudda əkərdi, ta bu meyvələr tərəvəzlər bitib yetişənə kimi, bizi bağa buraxmazdı. Bir biz babamdan gizli bağa girməyə qərar aldığ. Xalam qızları və mən. Bizim kəndimiz dağüstü bir kənd idi Rükəl kəndi. Baban meşəyə udun gətirməkçün gedərdi. Bizdə bu andan istifadə edərək bağa girdik. Bağda gəzdik dolandığ, yetişməmiş meyvələri dərdik yemək olmadı tulladığ. Noxud dərdik yetişmədiyi üçün dadsız olduğuna görə tulladığ, bir sözlə babamın bağına, yəni öz bağımıza ziyan verdik. Ağacların budağları qırılmışdı, biz bağdan çıxıb heçnə olmamış kimi evlərimizə getdik. Axşam babam meşədən gəlib, həmişə olduğu kimi bağa girib, bağı bu vəziyyətdə gördükdə, nənəmdən soruşur, bağa girən olubmu? Nənəm yox girən olmayıb deyir. Babam heçnə demir susur. Səhər babamgilə getdikdə, babam bizdən dünən bağa girmişdiz deyə soruşdu? Bizdə bir ağızda yox baba girməmişik. Babam, yaxşıki sizlər ora girməmisiz, o bağda bir məlakə var, bağa girəni özü cəzalandıracağını söylədi. Biz yenə bir ağızdan, nə cəzası baba deyə soruşduq? Babam onu sizdə görəcəksiz deyə gülümsündü. Axşam oldu xalam qızı üzü üstə yıxılıb ağzı qanamışdı, mən ona dedim, görürsən, məlakə artığ öz işinə başladı, xalamqızı, nə danışırsan ayağım sürüşdü yıxıldım deyərək məni qovladı. Mən evə gəldim yatdım, amma içimi vicdanım sıxırdı. Gecə bir yuxu gördüm, gördüm ki, babam ağacın sınmış budağından, ağlayıb bizə görə üzür istəyirdi. Mən oyandım ağlamağa başladım, Anam məni nə qədər çalışdı sakitləşdirə bilmirdi. Bir təhər gecənin gözünü öz gözlərimlə açdım. Səhər Anamdan, məni babamın yanına aparmağı xaiş etdim. Biz gedəndə xalamgildə orda idi, xalam qızı şişmiş dodağını yaylığla tutub oturmuşdu, babam ona dərman qoyurdu. Mən babama sarılıb dedim. Baba, babacan məni bağışla, dünən bağa mən girmişdim deyə ağladım, babam, sən təkmi deyə soruşdu? Mən susdum xalamqızıda baba məndə girmişdim bizi bağışla deyə ağladı. Axşamüstü yıxıldıqdan sora yatdım, bir kişi məndən yuxuda soruşdu, dodağın ağrıyırmı? Dedim bəli ağrıyır. Kişi dedi, görürsənmi, sənə necə ağrıyır? O sənin qırdığın ağacında budağına elə acı oldu. Oyandım, kimsəyə deyə bilmədim, Anamla bura gəldim deyə ağladı. Məndə gördüyüm yuxumu söylədim. Babam dedi, bəli mən ağaclardan meyvələrdən sizə görə üzür istədim. Görürsüzmü, kiməsə acı vermək necə xəcalət çəkdirir adama? Ağacda insanda, hətda heyvanda canlıdır. Hər bir canlı yaşamağ istər. Bir daha belə hərəkət etməyin, onsuzda mən o bağı sizin üçün bəcərirəm deyib bizi bağrına basdı. Bizdə babamdan üzür istədik, və anladığki, ya pislik etmə, ya etdinsə vaxtında səhvini anlayıb üzür istə, onda həm özün, həm vicdanın rahat olar. Buda bir uşaqlığ həkayə.

Ошибка детства 

 

Мой дедушка был хорошим садовником. Все, что пожелаешь, росло у него в саду. Орехи, фундук, яблоки, персики, овощи. Пока плоды не созреют, в сад нас дедушка не пускал.

Однажды мы с двоюродной сестрой решили тайком от него забраться в сад. Наше село Рукель — горное село. Дедушка ушел в лес за дровами. Этим мы и воспользовались. В саду мы гуляли себе и рвали еще не поспевшие фрукты. Съесть их не смогли и бросили. Горох оборвали тоже, и незрелый, невкусный горох разбросали. В общем, наделали саду много вреда. Еще и ветки деревьев поломали. А потом вышли из сада как ни в чем не бывало и разошлись по домам.

Вечером дедушка, возвращаясь из леса, обычно заходил в сад. Увидев, что творится в саду, спрашивает он у бабушки: кто-нибудь заходил в сад? А бабушка отвечает: нет, никто не заходил. Дедушка промолчал.

Утром мы, как всегда, пошли к дедушке, он и спрашивает: вы в сад вчера заходили? Нет, отвечаем хором, не заходили. А дедушка говорит: хорошо, что вы туда не зашли. Потому что в саду моем есть Ангел. Он наказывает тех, кто заходит туда без спросу. А мы опять хором спрашиваем: что за наказание, дедушка? Это вы, отвечает, увидите ­сами.

Под вечер двоюродная сестра упала и ударилась лицом о землю, да так, что кровь пошла у нее изо рта. Вот, говорю ей, видишь: Ангел начал свою работу. Сестра не верит: о чем ты? я поскользнулась и упала. И выгнала меня. Я пришла домой и легла спать.

Но совесть не дала мне покоя. Ночью приснилось, что дедушка просит прощенья за нас у поломанной ветки и плачет. Проснулась в слезах. Мама никак не могла меня успокоить. Я не спала до утра, ждала, когда же наступит утро. Утром я попросила маму, чтобы взяла меня к дедушке.

Когда мы пришли, тетя и двоюродная сестра были уже там. Сестра сидела, прижимая к опухшим губам платок — дедушка мазью намазал ей губы. Я обняла дедушку: прости меня, вчера я в сад заходила — и заплакала. А он спрашивает: ты одна заходила, что ли? Я молчу. Сестра заплакала тоже: и я заходила, прости нас. И рассказала, как упала и как ударилась.

И тогда дедушка спросил: ваши раны сильно болят? А мы хором: да, дедушка. Представьте себе, говорит он, как было больно дереву, когда вы его ветку сломали. Старайтесь никогда никому не делать больно. Двойную получите боль. Я за вас просил прощения у поломанной ветки. Этого не забудьте.

И я поняла, что совершила большую ошибку. Советую всем таких непростительных ошибок не совершать.

Рейтинг@Mail.ru