Мини келн
Кезәңк төрскн келн минь,
Келн-улсм үүдснә экнд
Сәәхн өргн теегин аһуд
Салькна дуунд саатулҗ төрләч!
Өлгәһәсн, келм, баатр биләч!
Өлзәтә, кишгтә, хол һазрасн
Өөрдин зүркнд, җидин үзүрт
Олн һазр дәәлҗ, ирләч.
Кавказд, Зүн һарт, Алтад,
Калауст, Иҗлд, Зә һолд,
Хөвтә дуунчн күңкнҗ соңсгдла,
Хол Парижд чигн күрлә.
Хәәкрәд: «Уралан!» — дәврсн дууһичн
Хавчгдсн Модлин, Сталинград соңсла.
Хальмг алдр «Җаңһрин» бөлгүд
Хәәрлҗ, үүдәҗ, өрдән хадһлнач.
Дән дәрвксн һалта җилд,
Дәәсн Теңд күрсн кемд,
Делгә Эрднь: «Хальмгуд, уралан!»
Дуута келәрн сүрәлкҗ хәәкрлә.
Һарлцсн эңкр нүүричнь зоваҗ,
Һалзу Сиврин цасн хәәрлә.
Һаслңгта җилмүдин гүрм дааҗ,
Һулмтын өөр дәкнәс соңсгднач.
Хәәрлдг айста чамаг угаһар
Хальмг күн — хальмг болшго.
Хавтасн эн келн угаһар
Хәрин һазрт эврәһән таньшго.
Ээвртә чини толян угаһар
Эңкр теегм кииһән таслх.
Төрскн келнәсн хаһцсн хальмгуд
Теегт бүргсн тооснд хүврх.
Хәәрдҗ ширгәд, бөкхичнь иткхшив!
Хальмг келм, седклин бахмҗ!
Буйн-кишг хәәрлсн келн,
Бурхн заясн мана көтлврч!
Мой язык
Язык мой, древний и родной,
Я знаю, на заре времён
Ты ширью вольною степной
И ветра песнею рождён!
И с колыбели ты — батыр!
Тебя из памятной земли
На копьях, покоряя мир,
Ойраты-предки принесли.
Джунгария, Алтай, Кавказ,
Калаус, Волга и Урал —
Везде твой раздавался глас,
Аж до Парижа долетал!
Узнали клич твой: «Уралан!»
Крепость Модлин и Сталинград.
Ты для того калмыкам дан,
Чтоб «Джангара» светился лад!
Когда войны пылали дни,
И враг был у донских ворот,
Воскликнул Деликов Эрдни:
«Не отступает мой народ!»
Твои прекрасные черты
Секла сибирская пурга.
Но силой духа выжил ты
И вновь звучишь у очага.
Не верю, что пришёл закат
Сегодня, солнце наше, твой.
Ведь без тебя и брат — не брат,
И друг — не друг в стране чужой!
Степь без твоих лучей умрёт,
Дорожной пылью станем мы.
Тебя утративши, народ
Навеки рухнет в царство тьмы.
Нет! Верю, выжить суждено
На ледяных ветрах эпох
Тебе, язык, тебе, родной!
Ты — наше знамя! Ты — наш Бог!
