* * *
Айлар, чылдар эрткен тудум, аныяк мен.
Ак-көк дээрниң чырык өңү менде сиңген.
Аржаан суглуг, меңги-доштуг Мөңгүн-Тайгам
Алыс чүрээм быжыг кылдыр домнап берген.
Кыңгырадыр ырлап баткан меңги суунга
Ушкан куштуң, булуттарның, ыяштарның
Хөлегези тода көстүп, салдап чайнаан.
Шүлүүмнү оон узуп алыр кижи-дир мен.
Айлар, чылдар эрткен тудум, аныяк мен.
Тывамны мен ада-чуртка алдаржыдып,
Алдын, чайыр сылдызы бооп херелденип,
Челээш тыртып, сорунзалап каастаар-даа мен.
Арыг, кылаң мөңгүннелген сугларымга
Аккыр хадың ыглааны дег мөгеер мен.
Айлар, чылдар эрткен тудум, аныяксып,
Ала частың ыржызы бооп эглип кээр мен.
* * *
Я навсегда останусь молодой.
Как голубы небесные стропила!
Искрящейся живой своей водой
Монгун-Тайга мне сердце окропила.
Она течёт сквозь небо, как река.
В её бурлящем ледяном потоке
Плывут деревья, птицы, облака...
Я из неё вычерпываю строки.
Я навсегда останусь молодой.
Моя Тува под отческою сенью,
Я буду голубой твоей звездой
И семицветной радугой весенней.
Берёзою плакучею склонюсь
Над ледяной живой твоей водою.
Весенней певчей птахой обернусь
И навсегда останусь молодою.








