Меге база «ыдыктыг» боор...
— Меге база «ыдыктыг»-даа болур чоор — деп,
Мээң ачам бир-ле шагда чагып оржук.
Багай ашак дедир чажый берген-дир дээш,
Маргышпайн, эптеп-чөптеп олуржук мен.
Акшый берген назынымда хөйнү көргеш,
Ам-на харын, биргээр бодап орар-дыр мен.
«Адазы чок — сурас чүве болбаспе!» деп,
Актыг шын дээш арнындыва кымчылавас,
Төлден дудаан ирей-кадай үүлезин
«Дөрт-дөңмек» деп, шыны ол дээш, кочулавас,
«Ыргак талга моңнуп өлүр чүвелер!» деп,
Ызыгуурун адап-сурап «чазарлавас».
Сактып келгеш, арның кызып, деридип кээр
Частырыыңны хөйге чарлап, көөргетпес.
Амы-тыны хураалгыже, шыгжап артар
Актыг шынны «ыдык» меге солуур боор-дур.
— Меге база «ыдыктыг»-даа болур чоор — деп
Мерген чагыың утказын ам билдим, ачай.
Бывает «святая» ложь
Иногда говорил мне отец: «Поживёшь,
И тогда поймёшь: есть святая ложь».
Стар отец, и зачем возражать ему?
С таким, впавшим в детство, спорить к чему?
Вот же сам теперь я старик, и что ж?
Возражу сам себе: есть такая ложь.
Сын приёмный — так что, «сурасом» дразнить?
С ним быть словно с чужим, злобным словом бить?
Что бездетных глупой шуткой терзать:
«Четырём коленям поколенья не знать,
Видно, разом повесилась вся родня...»
— Вдруг такая судьба ждёт тебя и меня?
Уж несчастный позор приключится кому —
Ужаснётся тот, век молчать ему.
Дрожь и жар страшной правды, бремя стыда
Держат рот на замке, вместо правды тогда
Станет ложь святая по слову отца.
Стар я ныне, согласен с отцом до конца.








