Карашым — күкләрдә
Ул тиле, саташкан диярләр,
Карашы һаман да Күкләрдә.
Мин, ахры, Җирнеке булалмам
Дөньяны җәяүләп үткәндә.
Егылган мәлләрем күп булды,
Җир тырмап елардай чакларым.
Күмергә әйләнәм дигәндә
Җанымны Күкләрем саклады.
Маңгайдан үпте Ул таңнарда,
Күзләрем дымланды кинәттән...
Үземне эзлимен... Ни гомер...
Табармын кебек тә... Күкләрдән!
Җиреңдә җан асрау ни хаҗәт —
Мәңгегә Күкләрдән киселсәң...
Исәрлек җуелып йөрәктән,
Саргаеп сабактан өзелсәң...
...Ул тиле, саташкан дисеннәр,
Карашым һаман да Күкләрдә...
Табылыр... Табылыр эзләгән —
Җәяүләп... Дөньяны үткәндә...
Мой взор обращен к небесам
Заклеймят меня безумной, одержимой,
Укорят, что засмотрелась в небеса я.
Неземная, путь земной свой закружила
Необутая, разутая, босая.
Многократно становилась на колени,
Впору было землю рвать ногтями в клочья.
Только тление смогло спасти от тлена,
Небеса хранили душу днём и ночью.
Сам Всевышний на заре макушку гладил,
Озарял глаза слезами очищенья.
Не в ладу с собой, искала с жизнью лада
И найду... среди небесного свеченья!
В чём нужда влачить земное заточенье,
Не пытаясь разорвать оков небесных?
От безумства лишь наступит излеченье —
Я листом сорвусь, своё покинув место.
Пусть клеймят меня безумной и бредовой,
На Каабу в небеса иду молиться...
Я путём бесцельным, к ценностям ведома,
Босиком иду... Путь в километрах длится...
