Анна Ахматова
« Ы Н Д Ы Ы Л А А Х Т А Р » Т Р И П Т И Х Т Э Н
Татаар өбүгэтин
Табыгас оноҕоһунуу таба этэр
Аптаах,
Алыптаах,
Аалай уоттаах тылын
Алгыһыгар, кырыыһыгар алкыйтарбыт —
Имэҥнээх таптал итии татакайыттан
Итирбит,
Иирбит хотой хотун
Илимҥэ иилистэн муомахтанар мөккүөрүн
Таабырыннаах номоххо кубулутан
Таайтара туойбут,
Суо хаан үйэ
Суорба таас хайалары
Субуулаах оттуу үнтү тэпсэр
Суостаах тимир дьиэрэҥкэйин
Сүһэн ылан
Сүүс баастаах сүрэҕигэр иҥэрэн,
Кылыстыы кылбачыйар
Кырдьыктаах ырыатыгар хоһуйбут
Уодаһыннаах,
Удаҕаннаах,
Улахан сордоох, кыра дьоллоох
Улуу Аанна,
Умсугуйабын, сүгүрүйэбин, бэринэбин
Сүдү бэйэҕэр,
Сүүс өҥүнэн арылыйар
Сүҥкэн поэма-дьылҕаҕар!
Хара байҕал итии кытылыттан
Хаан тамайар,
Кырыымтан сыдьааннаах,
Таабырыйаттан тардыылаах,
Киийэптэн кииннээх,
Хотойдуу хонтоҕор
Хотун хаан көрүҥнээх,
Кыталыктыы кынталдьыйар
Кырасыабай дьүһүннээх
Ахсыс халлаан арчыһыта
Айыы Умсуур Удаҕана — Эн
Бэлиикэй Арассыыйа үрэллэр үлүгэрин,
Биэлэй гвардия урусхалланар сорун,
Күлүмүрдүүр Бөтөрбүүр
Күлгэ, хааҥҥа буккуллар,
Көмүс дуйа көөрөттөр
Көрдөөх күннэрин
Үйэлээх,
Үөһэттэн үөтүүлээх туоһутаҕын...
Ытык Аанна,
Ытата-ытата ыллатар,
Ыллата-ыллата ытатар
Ынырык кэм-кэрдии
Ыстаалтан уһаарбыт
Ыраахтааҕытын мэнньиэһин
Кэрэ төбөҕөр кэппитиҥ
Кэлэр кэмтэн төлөбүрү эрэйбэккэ —
Чэчэгэйгэр, хааннаах
Чэр хааларын да кэрэйбэккэ...
Анна Ахматова
Из триптиха "Несущие терновый венец"
Обжигая,
Околдовывая,
Сияя в благости,
Пылая в проклятии,
Слово ее меткое,
Словно предков далеких,
Татар стрела острая
Точно в сердце летит —
О бьющейся в муках,
Попав в тенета,
Опьяненной любовью,
Охваченной страстью,
Обезумевшей орлице
Легенду-загадку слагает.
О веке кровавом,
О жатве жестокой,
Глыбы громадные,
На корню скосившей,
Об оргиях смерти
В пулях звенящих,
Песнь правды бессмертная,
В сердце израненном,
Осталась навсегда.
Муки великие принявшая,
Счастье недолгое познавшая,
Силой Слова владеющая,
Души шаманка,
Великая Анна.
Коленопреклоненно,
Смиренно, покорно,
Голову склоняю
Пред судьбой суровой,
Гранями острыми сверкающей,
Все цвета радуги вобравшей,
Судьбой-поэмой великой.
В орлином абрисе,
В облике, в крови,
Переплелись навсегда —
Таврида в дымке веков,
Скал высоких крутизна,
Небес звенящих синева,
Вобравший ад и рай,
Золотой Бахчисарай,
Киева древнего купола,
Крыма степного ветра...
Небесных божеств посланница,
Тайны Слова владычица
Страстями земными охвачена,
Пережившая бури, ветра,
Великой империи крушение,
Белой гвардии уничтожение...
В крови утонувшего,
В пепел обратившегося
Петербурга блистательного
Гибель,
С высоты неба вечного
Видела,
Вселенной посланница,
Великомученица Анна...
Веком жестоким
Возложенный,
На чело прекрасное
Надетый,
Венец терновый,
Несешь безропотно,
Смиренно,
Не думая,
Не ведая,
Что в железных этих тисках —
Мозоли кровавые на висках...
