* * *
Халадаайын эҥэриттэн быһан
Ийэм миэхэ ырбаахы тикпитэ,
Этэрбэһин оһуттан кырыйан
Түнэ түүппүлэни кэтэппитэ.
Саҥа таҥаһы таҥныбыт дьолбор
Эргийэн өрө күөрчэхтэммитим,
Миигинниин тэҥҥэ үөрбүт ийэкээм
Сото сыгынньах хаалбытын билбэтэҕим.
Күрүө үрдүнэн сүүрэр сырыылаах
Сырбай-татай, хорсун кыысчаан этим...
Халлааны, күнү уонна бу сири
Көҥүл сүрэхпэр батарар этим...
Оллур-боллур сыллар-дьыллар ойдон,
Очур-чочур күннэр-түүннэр хойдон,
Чобуо кыысчаан ханна эрэ хаалбыт...
Мааны таҥас эргэрэн кыччаабыт.
Тыҥам муҥунан салгын ылыахпын,
Оҕо ырбаахым түөстэрбин хаайбыт...
Тиҥилэхтээн киэҥник хардыылыахпын —
Түнэ түүппүлэм атахпын аалбыт...
Ийээ, тигиий миэхэ өссө биирдэ
Мааны-мааны солко ырбаахыны,
Үрдүк-үрдүк остоох саппыккыны
Төлөн сүрэхпэр күнү хаайыахпын...
Күрүө үрдүнэн сүүрэн хаалыахпын...
* * *
Смастерила мама платье новое,
Халадай* любимый раскроив,
Распустила торбаза узорные,
Замшевые туфельки мне сшив.
Я в обновках радостно плясала,
Платьишко юлой вилось в дому.
Мать босые ноги подбирала
Улыбаясь счастью моему.
Шустрою была тогда девчонкой,
По оградам бегавшей трусцой,
В сердце помещались преспокойно
Небо вместе с солнцем и землей.
Таяли ухабистые лета,
Больше становилось горьких дней.
Та девчушка потерялась где-то,
И малы обновки стали ей.
Мне вдохнуть бы полной грудью неба,
Только маленькое платье больно жмет,
По земле пройти широким шагом мне бы,
Только туфля замшевая трет.
Мама, мама, снова сшей обновку —
Платьице нарядное из шелка,
И сапожки с длинным голенищем,
Чтобы солнце в сердце помещалось,
Чтобы по оградам вновь бежалось...
* Халадаай — национальное якутское платье широкого кроя.
