* * *
Түүр омук үлтүркэйэбин.
Түҥ былыргым силис тардар
Күөх бөрө ойуулаах
Көмүс былаахтардаах
Күл Тэгин күндэлэс үйэтигэр.
Хайа алдьаорхай ааҥнаан,
Хайа иэдээн иҥнэрэн,
Хоту таласпыта,
Хоту тардыспыта
Буолла өбүгэм...
Кый ыраах хаалбыттара
Кумахтар сипсиктэрэ,
Истиэптэр саҕахтара,
Араал арылхай долгуна.
Тэбиэн хоргус хараҕа...
Түүр омук үлтүркэйэбин —
Ону бүтэйдии сэрэйэбин...
Мэҥэ тааска суруктар,
Аныгы мындыр үөрэхтэр
Сыдьаайдарын түмэбин —
Туур омук үлтүркэйэбин!
* * *
Я тюркского мира осколок седой,
Но древние корни мои распростерты
В степи Кюль Тегина,
Где век золотой
Знаменами блещет
И волк голубой
Над каждым трепещет
С оскаленной мордой...
Какое несчастье, какая беда
И непоправимые злые печали
Заставили предков моих навсегда
На север уйти, как уходит вода
В чужие, невообразимые дали.
И там, за спиной
В необъятной степи
Остались светлые волны Арала,
И шепот сыпучих песков: «Пить, пить...»,
И очи верблюжьи с тоской аксакалов...
Я тюркского мира частица одна.
Об этом я знаю и соединяю
Вечные и вещие те письмена
На древних камнях,
Где веков седина
О предназначении напоминает.
Я тюркского мира частица одна!
