Қайран чер-суғымай
Кӱн сайа сенең ӱчӱн
санапчам, чер-суғымай!
Пос чӱрегимни саға персалғам,
туған черимай!
Сеең мӧзӱк,
чайзан чайалған
тағларды кӧрӱп
ӱргӱнчам, ырыстығ полчам.
Сеең чылтрапчатқан,
ақ қар-муспа тартылған,
кӧк тегриге кӧрчытқан тегейлери
чӱрегимни ӱргӱндӱрчалар.
Қапчығай ақчытқан
тағлар тӧзӱнде арығ суғлары
меең тынымны садатчалар.
Меең туған черимай — улуғ кӧӧленижим!
Улуғ алғыш ползун саға,
қайран элимай!
Қайдығ-да полза аар темнер, —
қачанда-да пол,
қайран чер-суғымай!
Родина
Сердце отдала тебе,
родина любимая,
родина прекрасная,
дивная земля моя!
Горные вершины
подпирают Твердь,
счастлива я, радостно
мне на них смотреть.
Блеск их и сиянье,
синий снег и лёд,
сердце торжествует,
а душа поёт.
Быстро мчатся реки
вниз — в луга, в поля,
славься же вовеки,
милая земля — ты любовь великая моя!
Будь благословенна,
Шория моя!
Будь в любые времена и цвети всегда,
как бы трудно ни было,
родина моя!
