* * *
Уй-хирте халь хӗл мар, çуллахи тӗрлӗ курăк
пăшăл-пăшăл манпа калаçать, —
кашни сасă
кунӗн-çӗрӗн ман ик хăлхана лăпкасассăн
эпӗ —
çул çÿресе ырнă çын —
савăк...
урăх!..
* * *
В зимнем поле — покой, ныне ж летние травы
в этом поле шумят,
делят тайны со мной
и ласкают мой слух сладострастной отравой, —
я,
устав, возвращаюсь —
веселый...
другой!..
