* * *
синдә һаман җилләр иләслеге,
күзләрең ят дөнья дымын саклый,
син һаман да юллар, исәр уйлар,
иске учак урыннары яклы.
диңгез комы тулган сандалилар,
кояш алган арык җилкәләр,
җилкәңә үк җиткән кыл чәчләрең
сине миңа игез итәләр.
төрле калаларда туңган чакта,
уңган чакта төсе әләмнәрнең,
без ант иттек: синдә туар таңны
мин чак кына алдан сәламләрмен.
беркөн изүеңнән йолкый-йолкый,
сине өшетәсе яңгырлар,
тәүге сәфәренә кузгалганчы,
минем яңагымнан агырлар.
без ант иттек дөнья ярылганда
җир тормышы элеккечә калыр:
элеккечә серле, мең мәкерле,
элеккечә назлы, элеккечә авыр.
беркем сизмәс җирдә үзгәрешне,
тигез булыр шартлар, элеккечә
илгә кайтып, ишек шакыганда
син шул тигезлекне боздың кичә.
* * *
пока еще ты шалость ветерка,
глаза хранят моря чужих миров —
шальные мысли, дальние пути,
пристанища, места былых костров.
худые плечи солнце обожгло,
сандалии, набитые песком,
и волосы, отросшие до плеч, —
роднят со мной на берегу морском.
покуда мёрзли в разных городах,
и выгорали флаги, — мы клялись
зарю, что занималась у тебя,
я встречу раньше. если же лились
дожди на землю, душу леденя,
пока не стало серым тут и там, —
пускай дождинки первые стекут,
как будто слёзы, по моим щекам.
мы обещали — разобьётся мир,
жизнь устоит пред гибельной волной:
как раньше, будет полной тайн земных,
как раньше — трудной, ласковой, живой.
и не заметят люди перемен,
по-прежнему между собой равны, —
но ты вернулся, в двери постучал
и с этих пор не стало тишины.
