* * *
Иксӗлми чун ăшшиллӗ Çӗршывăм
çепӗçрен тыткăнлать чӗрене.
Вӗç эс, юррăм, чăрмавсăр та сыввăн
çак тавралăхăн çут ытамне.
Чирлӗ кăмăл мана çавăрсассăн
эп тимлерӗм анне сăмахне:
— Çӗршыва чăнласах юратсассăн
нишлӗх витмӗ нихçан чӗрÿне.
Эпӗ пуш сăмахсем шырамастăп
вӗсем шухă, шупка пулнăран.
Тăван уй умӗнче вăтанмасăр
тайăлатăп эп пилӗк таран.
* * *
Теплотой неизбывной, Отчизна,
своей нежностью сердце пленишь.
Ты лети, моя песня всей жизни,
в эту светлую даль, в эту тишь.
Когда сник я от хвори душевной,
слушал матери речь, чуть дыша:
— Если любишь Отчизну ты с верой,
никогда не протухнет душа.
Я слова не ищу понапрасну,
коль бесцветна и тленна их связь...
Перед полем родным и прекрасным
в пояс кланяюсь я, не стыдясь.
