Помощь дедушки

Автор:
Тимур Рахматуллин
Перевод:
Тамара Искандерия

Офоҡ

Хикәйә

 

Сейәлетау башына менгән Йәмил тирә-яҡҡа ҡарап торғас ҡартатаһына: 

— Ҡартатай, ана ҡаршылағы тауҙың осоноң аръяғында нимә икән? – тип һорап ҡуйҙы. 

— Улым, ул тауҙың башында булған офоҡ шикелле аръяғында ла

офоҡ.   

— Ә офоҡтоң аръяғында? 

— Шулай уҡ офоҡ. 

— Нисек улай? Ә офоҡ нимә була ул, ҡартатай? 

— Офоҡ – ул күҙ күреме еткән ерҙең сиге. 

— Ә ерҙең сиге буламы ул? 

— Юҡ, улым, Ер үҙе бер түңәрәк шар. 

— Ҡояш, Ай һымаҡмы? 

— Әйе.

— Ҡартатай, ә көндөҙ яҡтыртып торған Ҡояш төнөн ҡайҙа була ул? 

— Офоҡ артына үтеп, Айға урын биреп, Ерҙең икенсе яғына шыла. 

Йәмил бер аҙ уйланып торғас: 

— Ҡартатай, Ай менән Ҡояш һәр саҡ шулай айырым йөрөйҙәрме? 

— Юҡ, улым. Улар һәр саҡ Ер менән бергә. 

— Ә Ер улар менән нисек бергә була ул? – бер ни аңламаны Йәмил.

— Ҡояш, Ай, Ер бер-береһенә бәйләнгән татыу бер ғаилә. Ер – ул биләүҙә ятҡан кескәй бер бала. Ҡояш ул – наҙлы әсәй. Ерҙе туйындырыр, йәшәтер өсөн ул көн һайын үҙенең йылыһын, наҙын өлөшә. Ә Ай ул – атай. Ер-бала менән Ҡояш-әсә ял итһен өсөн төндәрен һаҡта тора. 

— Хәтәр, ҡартатай. – Йәмил һоҡланып ҡуйҙы. – Мин Ерҙе лә, атай-әсәйемде лә, Ай-ҡояшты ла һәм һинең менән өләсәйҙе лә ныҡ яратам.

Ҡартатаһы Йәмилде ҡосаҡлап алды: 

— Улым, мин дә һеҙҙең барағыҙҙы ла яратам! 

Йәмил ҡартатаһының күкрәгенә башын һалды, ә ҡартатаһы офоҡтарға ҡарап йылмайып ҡуйҙы. 

 

 

Помощь дедушки

 

Ямиль шел по улице со своим дедушкой. Через два-три дома они увидели, как мальчик Вакиль, который учится в шестом классе, рубит дрова.

— Дедушка, давай поможем ему.

— А как?

— Будем рубить дрова. Посмотри на него. Пока он замахивается топором, чурбан, который он хотел разрубить, падает.

Тогда дедушка подошел к Вакилю и сказал ему:

— Вакиль, сынок, принеси вон ту автомобильную шину.

Мальчик быстро принес её. Дедушка поставил чурбан внутрь и показал мальчику, как нужно правильно рубить дрова. А потом отдал ему топор со словами:

— Ну, сынок, покажи, как рубить. Теперь и чурбан, и поленья не будут падать.

Вакиль с радостью сделал так, как показал ему дедушка Ямиля.

— Ничего не падает. Спасибо!

Дедушка с внуком пошли дальше, и Ямиль спросил:

— Дедушка, а почему мы не помогли ему?

— Мы же помогли.

— Нет, дедушка, мы только научили его. А рубить дрова не помогли. У Вакиля еще много работы.

— Сынок, работе он должен научиться сам. Если бы мы вместо него нарубили дрова, то он не смог бы научиться и повторил бы свои ошибки.

Посмотри на природу. Вот, например, дятел. Если не научить дятла добывать пищу, он потеряет все свои навыки. Когда он долбит древесину, его клюв становится тонким и крепким. Пусть Вакиль радует своих близких усердием и умением.

— Дедушка, и меня научи! — попросил тогда Ямиль.

Улыбнувшись, дедушка похлопал его по спине.

— У тебя ещё все впереди!

Рейтинг@Mail.ru