Аныбыжьи АчкIвынхъи
Аныбыжьи АчкIвынхъи
ЙацыквчIватI зны аквчIварта.
ЙгIанахIвитI АчкIвынхъа:
«Быгьпшдзахым ба са сапшта».
Аныбыжь абыжь пшкала
ЙгІачважвахитІ араса:
«Щта, уагIарапI апшдзара —
Баргьи тшбмырбабан паса.
Тшыбжьа бгвы апшдзара
Йырзыбшауа бгьагьара».
АчкIвынхъа пагьапІ дара:
«Бхъа гьбзыбум нхара бшалу!
Бтдзы, бтгIачва, бунагIва —
ЙкIныхIапI бпсы башIамсуа.
БынцІрагьи бнагІвгІагІвитІ —
Гвы гьабтуам бынцІра шагІвсуа!»
Аныбыжь гІапшвырхъыччатI
Ауи ацкIыс йчкIвыншва:
«ТгIачва змам дгIабзазитI
Адунай йхъазызшва».
АчкIвынхъагьи айрышта
ЙарыбагъьитI йашIамсуа:
«СпшдзапI са, сбзазитІ къвышта —
ЙгIабгвынгIвума йбасхIвуа?»
ЙщаквкIу абжьыла
ЙхъыччитІ ауахьауыгьи:
«СгьбамакІуам закІыла —
БчкIвыныркІвапI ужвыгьи.
Йбпсахуамца бхІапчыпква
БбзазитІ хъашвхІахвитта.
Ауи апш насыпра
Са йгьстахъым йгІасытта».
ЙайхъыччитI Аныбыжь
ЙагIвкъьауа АчкIвынхъа:
«Швлагараква ныжвыжь!
ШвгІазгда швара хІыдзхъа?
Шва йгьшвымбатІ насыпра,
ЙалыжвдыргІаз гьаъам.
ШвагвитІта йгІашвыртуа
ШвайхІвапсахитІ йаъам».
Йащтийын апсыцхІа
ЙгІанахІватІ джьауапта:
«Швара швакІвпІ йрыцхІу —
Анасып зымбата.
Абзибара уыма
Адунай уаныкву,
Асабиква ркьахвбыжь
УыунагIва арчврыквын —
Ауи акІвпІ йнасыпру!
СанйахьатІ са счкІвынхъа.
Ба ауатква бпырапІ —
ЙгІабгвынгІвыхпІ уацIыхъван».
ЙбыжкІитІ АчкIвынхъа
Аныбыжь тшазнаргвыжвкIуа:
«Анасып анбдыруа —
БызчIвыулауайа тшбзымкІуа?»
Аджьауап гІанатитІ
Алахьгьи аквылхын:
«СчкIвынхъа йгIасгвнымгIвуата
ЙагIвсыз аквпI йсчIвыухуа».
Молодость и Старость
Молодость на Старость
Косится ревниво,
Говорит: «Не так уж
ты, как я, красива».
«Не кичись, красотка, —
Старость отмахнется, —
Напрокат, авансом
Красота дается,
Научись делиться
Сердца красотою».
Молодость строптива:
«Брось, займись собою.
Жизнь проходит мимо —
Дом, семья, работа,
Вечный бег по кругу,
Вечно ты в заботах».
Юною улыбкой
Старость ей ответит:
«Без семьи, голубка,
Пусто жить на свете».
Красоту лишь ценит
Молодость, бунтуя:
«Ты не понимаешь!
Как хочу, живу я!»
Усмехнется Старость,
Головой качая:
«Что с тобою спорить,
Ты ведь молодая.
Жизнь твоя — капризы,
Танцы да наряды,
Нет, такого счастья
Даром мне не надо».
Молодость хохочет:
«Глупости какие!
И куда до нас вам?
Старые, больные,
Вы живете нудно,
Счастья вам не нужно,
А чего желаешь
И сама не знаешь!»
И вздыхает Старость:
«Это ты не знаешь,
Что такое счастье
Ты не понимаешь.
Если жить с любовью,
То на этом свете
Счастье — радость в доме,
Где смеются дети.
Будет тебе счастье,
Будет, погоди лишь.
Все сама узнаешь,
Все сама увидишь».
Из себя выходит
Молодость: «Коль знаешь
Счастье жизни этой,
Что ж ты тут рыдаешь?!»
«Плачу, вспоминая
То, чего сначала,
В молодости глупой
Я не понимала».









