Кулларыңны күккә күтәр
Һәм югалган көннең матурлыгын
Биләүләргә төреп тибрәткәндә,
Бирәчәккә алынган бәхетең
Китәм-китмим диеп тибрәлгәндә.
Әллә каян күкрәү арасыннан
Фәрештәләр тав(ы)шы сузылгач,
Һәм томанлы көннең һавасыннан
Аңны җуеп, тының буылгач,
Кулларыңны күкләргә күтәр дә
Ярлыка, дип сора Ходайдан,
Зинһар өчен, мине гафу ит Син,
Туры юлга басам бу айдан.
Туры юлга басам бу айдан мин...
Һәм ярдәмен сора Аңардан,
Ә төтенгә баткан заманада
Караңгы таң ата яңадан.
Караңгы таң ата, калтыранып,
Мәче кебек ялт-й олт каранып.
Һәм кирәкми, әнкәй белән диеп,
Икмәк тотып, юкка карганып,
Гөнаһ салып, болай да гөнаһлы
Бу җир шарын төреп карага...
Кулларыңны күкләргә күтәр дә
Сәҗдәгә төш, зинһар, Аңарга.
Инкыйраздан ике гасыр узган
Воздень свои ты руки к небесам
Красу законченного дня, что смолк,
Запеленав, тихонечко качают —
И счастие твоё, что взято в долг,
«Уйду иль не уйду», — всё повторяет.
С небес, где раздаётся только гром,
Услышишь вдруг ты ангела звучанье —
Пойдёт из воздуха туманным днём,
Твой разум помутив, прервав дыханье.
И руки подними ты к небесам,
Чтоб у Всевышнего молить прощенье:
«Будь милосерден Ты к своим рабам
Избрал я вновь прямое направленье...»
Опять о помощи проси Его,
Над веком, снова в пепел погружённый,
Встаёт рассвет обычный: мрачный, тёмный.
Весь тёмный, вновь рассвет встаёт, дрожит
И, словно кот, сверкает своим взглядом,
«И мать родную, — будто говорит, —
И хлеб добытый проклинать не надо.
Не добавляй ты лишний новый грех
В грехах погрязшему земному шару,
Воздень ты свои руки выше всех,
И низко перед Ним склонись ты с жаром».
