* * *
Мин буран сорадым февральдән!
Адашыйм янә бер мәртәбә!
Сап-салкын яңгырын бөркеде —
Төн буе... һәм соры иртәмә...
Иртәгә — көртләрдән җил исәр,
Җил исәр җаннарда — кем сизәр?
Февральне чылаткан яңгырда
Сукрана ил тулы үксезләр.
Буранын жәлләде... ят көйгә
Тамчылар биеште түбәдә.
Әллә соң күз яшьле Күкләрем
Битемә иелде үбәргә?
Мин буран сорадым кышлардан —
Ишет син — өшет син — яндырма!
Кем белә? Ни көтәм? Ут йотып —
Февральдә адашкан яңгырда...
* * *
Я у февраля метель просила,
Чтобы заблудиться в круговерти!
Но дождём холодным моросил он
Ночь... и взвесью замер на рассвете...
А назавтра наметёт сугробы,
Холодом обдаст — заметим если...
Вымокший февраль (кому в угоду?)
Стонет сиротой с метелью вместе.
Вьюги пожалел... Чужую песню
Выводил, по крыше барабаня.
Иль невольных слёз поток небесный
Утешеньем всех живых одарит?
Как молила я о вьюге зиму:
— Ты услышь и остуди горенье!
Жду чего? Ответьте... Всё здесь мнимо:
И февраль в дождливом заблужденье...
