Сискәнү
Сискәндерә яфрак кыштырдавы,
Ябалакның ялгыз тавышы.
Сискәндерә карлар шыгырдавы,
Боз астыннан елга агышы.
Сискәндерә чыкның яшьле күзе,
Күбәләкнең канат кагышы.
Кинәт тамган тамчы сискәндерә,
Сискәндерә Кояш баешы.
Атыла да
Сискәндерә йолдыз, —
Төнге күкне бүлеп уртага.
Сискәндерә иртә килгән кышлар,
Язлар соңга калып шом сала.
Сискәндерә яумый үткән болыт,
Урманнарның көзге сагышы.
Ялгышларның баткак юлларында
Күмелеп калган кеше язмышы.
Сискәндерә язын көздән калган
Бөреләрнең яфрак яруы.
Сискәндерә төнге учакларның
Күзләремә карап януы.
Сискәндерә бар гамьнәрне җыеп
Бу көннең дә үтеп барышы.
Сискәндерер гомер,
Сискәндерер...
Искән җилдер гомер агышы.
Я вздрогну от закатного луча
Я содрогнусь — от шороха листвы,
От скрипа снега вздрогну невзначай,
От уханья полночного совы,
Подлёдного течения ручья.
От журавлей, летящих косяком,
От тучи, не пролившейся грозой,
От бабочки, вспорхнувшей над цветком,
И от росы, скатившейся слезой.
Когда звезда сорвётся с высоты,
Ночное небо надвое деля,
Я вздрагиваю.
И от темноты
Столь ранних зим грустит моя земля.
Я вздрогну от закатного луча,
От осени со смертною тоской.
Я вздрагиваю, память огорча
Судьбою заблудившейся людской.
Дрожу от почки клейкого нутра,
Что раскрывает душу по весне,
И от ночного яркого костра,
Который смотрит прямо в очи мне.
Я вздрогну от того, что, взяв печаль,
И этот день уже уходит в тлен.
Так вздрагивает хрупкая свеча,
Предощущая
Ветер перемен...
