Инәмнең мамыҡ шәле
Шантай йомшаҡ, шантай йылы,
Инәмнең мамыҡ шәле,
Шәл йабынып йөрөгән цағы
Аман исемтә әле.
Ҡысым алып пирте тийеп
Масайып кәпләйте ите
Перттә иңенән төшөрмәй
Теләкләр теләйте ите.
Шантай йомшаҡ, шантай йылы
Инәмнең мамыҡ шәле,
Шал шәлгә уранып йатты
Тың ауырайғац ҡәле.
Инәмнең тән йылысын
Шал шәлтә тойам әле,
Йалғыслыҡта йулташ пулты
Инәмнең мамыҡ шәле.
Инәкәм искә төшкән сайын
Шәлен ҡулыма алам,
Шәл йабынып йөрөгән цағын —
Исән цағын сағынам.
Шаль
Мягкая, тёплая шаль пуховая,
Тонко вывязанный узор,
Как мама кутала плечи шалью,
Мне вспоминается до сих пор.
Помню, как радостно говорила:
Мне эту шаль подарила дочь,
И постоянно её носила,
Молилась, мне стараясь помочь.
Мягкая, тёплая шаль пуховая,
Сколько в ней маминого тепла,
Этою шалью она укрывалась,
Когда заболела и слегла.
Глядя на шаль, осознать пытаюсь,
Сколько же времени утекло,
Мне в одиночестве стало опорой
Мягкой маминой шали тепло.
По вечерам, вспоминая маму,
Шаль достаю и сижу одна,
Одна по тем временам скучаю,
Когда носила её она.
