* * *
Уоһум иһигэр сибигинэйбитим —
Куйаар кулгааҕар кутуллар.
Саҥата суох саарбахтаабытым —
Халлаан хараҕар хатанар.
Атаҕым төбөтүнэн үөмпүтүм —
Лүҥкүр дүҥүр доҕуһуолланар.
Сири сиксигинэн сылдьыбытым —
Сиэллээх кутурук сурахтанар.
Саҥа аллайбаппын.
Тыас таһаарбаппын.
Салгыны хамсаппаппын.
Ол да буоллар,
Бүргэс санаам баспар баппат,
Биилээх тылым хабахха хаайтарбат,
Иҥиирдээх этим күлүгэ суох буолбат,
Иэччэхтээх атаҕым суола суох хаампат.
* * *
Что шепчу я, губ не размыкая,
Слышит космос без конца и края.
Молчаливые сомненья и вопросы
Тут же неба взгляд сцепляет острый.
Шаг на цыпочках бесшумный, тихий — будто
Гулко отзовется громом бубна.
Тропы, что околицей виляют,
Слухами-хвостами обрастают.
Возглас свой тушу,
Заглушаю шум,
Воздух не трясу.
Но шила мысли в голове не спрятать,
И слово острое в мешке не утаить,
И тело бренное без тени не бывает,
И ноги не умеют не следить.
