Наахаралар
Хатан үөстээх харыйалар —
Харсаах хааннаах харабыллар,
Хара сиртэн халҕаһалыы
Өрө үүммүт баатырдар.
Ханнык үйэ халлааныгар,
Ханнык сэрии халааныгар
Хара хааҥҥыт ийэ сиргэ
Таммалаабыт иэдээнигэр,
Быстыбатах ситии ситим
Силиһиттэн үүммүккүтүй
Өргөстөнөр өһөс сүргүт
Курдук эмиэ үрдүккүтүй.
Хадаар тыыннаах харыйалар —
Халбаҥнаабат бухатыырдар,
Халыҥ систээх хара түбэ
Куйахтаах Аар аарымалар.
Үгүс үйэ туманыгар,
Үгүс сэрии уорааныгар
Хатарыллыбыт тоҥ куккут
Үҥүү, батас уһуктаммыт.
Тардыллыбыт оноҕостуу
Өрө күүрбүт тымыргыт,
Дьэбин хара былыттары
Дьөлө кыҥаан тураҕыт.
Нахаринцы
С закаленным стержнем ели,
Несговорчивые стражи,
Вздыбясь грозным частоколом,
Из земли поднялись чёрной.
Под какого века небом,
И в какой войны потоке
Кровь горячая бедою
В землю-матушку впиталась?
Из каких корней взросли вы
Необрубленною нитью,
Так же высоки, как ваши
Смело-яростные души?
Ели с норовом мятежным,
Непреклонные ботуры
Вы, в броне дремучей чащи
Удалые исполины,
В вековых густых туманах
И в горнилах многих схваток
Закалился дух ваш гордый
Заострённый, словно пика.
Будто тетиву тугую
Напрягая жилы-вены,
В тучи мрачные вонзаясь,
Грозно целитесь, как копья.
