* * *
Çӗршывăм, сăвăçусене пилле,
Юр витӗрех ешерччӗр çеçпӗлле.
Çут çăлтăрăн хӗмленччӗр таврара
Илемлӗ вут чӗртсе кашни чунра.
Çӗршывăм, сăвăçусене пилле.
Çӗршывăм, сăвăçусене ӗнен,
Вӗсем çунатсăр эс ӗненмесен,
Çӗмрен пек вирхӗнеймӗç тÿпене,
Сӗрен пек çупăрлаймӗç тӗнчене, —
Çӗршывăм, сăвăçусене ӗнен,
Çӗршывăм, сăвăçусене упра,
Вӗсем хӗвел пек, сывлăш пек тупра:
Ни ылтăнла илеймӗн вӗсене,
Ни кӗмӗлле тупаймăн вӗсене,
Çӗршывăм, сăвăçусене упра!
* * *
Благослови поэтов, отчий край!
Свеченье звезд в их облике узнай,
Пускай глазами огненных гвоздик
Сквозь снег зыбучий их сияет лик.
Благослови поэтов, отчий край!
О, Родина, поэтам верь своим,
Твое доверье — словно крылья им,
Чтобы в небесной сини воссиять,
Планету вешней радугой обнять.
О, Родина, поэтам верь своим.
Своих поэтов, Родина, храни.
Они лучам и воздуху сродни.
Их мысли ярче золота стократ,
Их песни серебра нежней звучат,
Своих поэтов, Родина, храни.
