Адгьыл гъзитI
Агвакъпра апстхIва жвпIата йхъыпI
Сдуней апны.
Ахъвыцра хьшвашваква сыркIытI
Са снашх аквы.
ХIзаман апша гIасшIастI щажьы —
Адгьыл гъзитI.
ЙгIаталыз агIапын абжьы
Гврымбжьыта йзгIитI.
ЙарартуаштI амара ацхIашвы —
Кьангьашра злам!
ЛагIвыдж гIакIылпшитI адгьылшвы,
Зкъару щардам.
ХIдунай згIаншазгьи бзазарапI —
ХIайсы гьаурым.
АцIабырг ащапIы багъьапI —
ГвыргIва гьхIтахъым.
«Швсабыр! — хIва сшвыхIвитI, ауагIаква, —
АныпI хIгIазшаз».
ЙтчIвыугIитI анчваква рыгвква:
«ЙнахъапI йхIхътшаз».
Заны хIазцахуаштI атамам
ХIзызнацIауа.
ХIхабар Анчва йпынгьи йгьхъарам
ЙанхIадзахуаш.
ХIдунайгьи уагIарата хIыквпI
ХIымхъвыцуата.
ХъамкIыхла азаман хъынхIвитI
ЙхIчвыдзуата.
Бзибара хIбжьата ауагIаква
ХIшвмырбзазума,
ГIвычIвгIвыс ажвала хIагвынгIвуа —
Йгьтаразымма?
ЙгIадзата хIылахь цIыхъва зны
ХIгIашIасхырквын
ЙгьхIчIвыухрым йгIахIтынхаз апсы —
ХIазсакъырквын.
Стон земли
Тревога тучею висит
Над головой.
Мне грустно. Мысли холодит
Мой мир земной.
И ветер времени затих,
Я слышу стон
Земли в весенних днях моих
Со всех сторон.
Растопит солнце этот лед —
Сомнений нет!
Подснежник мерзлоту пробьет,
В нем слабый свет.
Мы все для жизни рождены.
Есть правды твердь.
Не нужно горя и войны.
Зачем нам смерть?
«Остановитесь! Хватит слез», —
Рыдает мать.
Того, что пережить пришлось,
Не рассказать.
Мы жаждем истины, к ней путь
Вся жизнь и есть.
От Господа когда-нибудь
Получим весть.
Бездумно, временно живем,
Живем — теперь.
А время вертится волчком
В кругах потерь.
Давайте, люди, лучше жить,
Как просит мать —
Друг друга слышать и любить,
И понимать.
В конце дороги оглянись:
Жизнь хороша!
Пускай без слез взлетает ввысь
Твоя душа.









