Къобузчу къызгъа…
Тау халкъынгы ма ол къадар сюйюучю,
Сен болгъанса хар къууанчха сюйюмчю.
Ариулукъдан,кенг фахмудан сырылгъан,
Джюреклеге макъамынг бла кириучю.
Он бармагъынг — онусундан бал тамгъан.
Мыдах кюннге, башха этмей, джан салгъан.
Ариу шартны, тау намысны кюзгюсю,
Джумушакълыкъны, халаллыкъны юлгюсю.
Миллетинги, тауларынгы ийнагъы.
Джюреклени сен сакъланнган къонагъы.
Сау дунияда бармыд сени сюймеген;
Къобузунгу селешгенин эшитмеген?!
Адамланы сезимлерин уятхан,
Хар джюрекни тиегине басалгъан;
Заууукълукъда къобузунгу джырлатхан,
Мыдахлыкъда аны алай сарнатхан …
Шам Кавказны чырт онгмазлыкъ джулдузу,
Алтынданмы ишленнгенле къолларынг?
Чууакъ тангны аязытхан булбулу,
Сокъдураса джюреклени къылларын …
Девушке-гармонистке
Как же ты любишь свой горный, свой гордый народ!
И гармонь твоя нам хорошую весть несёт.
Вся ты соткана из красоты и дара,
Пусть твоя музыка наши сердца вознесёт.
Десять пальцев — струится из каждого мёд,
Вызволяя тусклый день из ненужных хлопот.
Отражение чести и нрава горского ты
И волшебный пример щедрости и доброты.
Гордость народа, дыхание горных вершин,
Долгожданная гостья сердец, душ и долин.
Кто бы смог в этом мире тебя не полюбить?
Кто не слыхал, как дивно гармонь твоя звенит?
Можешь чувства самые нежные пробуждать
Или на клавиши сердца тайные нажимать.
Заставляешь в радости петь гармонь и плясать,
Ну а в горести заставляешь её рыдать.
Ты звезда Кавказа великого, ты наш свет,
Золотые руки тебе сотворил Творец,
И бодришь ты и оживляешь земной рассвет,
Заставляя играть все струны наших сердец.









