* * *
Çекӗлтен пурнăç татăлчӗ анчӗ!
Алишер Навои
Çу пин-пин çулçăпа ал çупса хыт тӗсет,
симӗс улăх — арена пекех.
Çӗр çине çаптарса чӗрнине çӗмӗрсех
ăшă çумăр унта халь ÿкет...
Ӗнтӗ пурнăçăм манăн та ÿкӗ çаплах
çекӗлтен татăлса. Пурăнма
унччен çеç хыпăнни... вăхăтпа çумăрла
ман ÿкесчӗ çӗре шăварма,
пӗр-пӗр кун пӗлӗте пăсланма.
* * *
Жизнь с крючка сорвалась!
Алишер Навои
Лето, листьями хлопая, строит круги,
луг зеленый — арене под стать.
Теплый дождик, ломая свои коготки,
стал под музыку ветра плясать...
Да и жизнь моя вся так же в Лету уйдет,
вдруг сорвавшись с крючка. А пока —
лишь стремленье пожить... когда время придет,
мне б пролиться дождем на луга,
и, как пар, вознестись к облакам.









