Тун Пайрам
Харлыг, доштуг
Саянның даан ажып чорааш,
Хакас чуртун ханып көрүп, эрикпес мен.
Караам орта
Харын сен-не көстүп кээр сен.
Айыраңны
Аяк долдур чыккыладыр,
«Тун Пайрам!» — дээш,
Тура ижип, байырлаан бис.
Ах, Саяннар, Саяным даа,
Амым ышкаш, эргим ийин!
Чарлыр душта, бачым өйде
Сарынналдың шүлүү дойлуп,
Чоргаар шинчиң, овуруң-даа
Сагыжымдан ыравас-тыр.
Тун Пайрам!
Айыраңның байыр-доюн
Алгап тур мен!
Көккүр Саян дагларымны,
Хөрээм долуп, шүлүктеп-даа
Алгап пөкпес кижи-дир мен.
Тун Пайрам*
Восхищаться вечно не устану
Гордою хакасскою землёй.
Ледяные снежные Саяны
Подружились навсегда со мной.
Предложили мне испить айрана...
Окликало эхо: «Тун Пайрам!..»
Ах, Саяны, гордые Саяны,
Я отныне не чужая вам!
В час, когда разлука-лихоманка
Мне диктует покаянный стих,
Вспомню я, что царственной осанкой
Ты, любимый, так похож на них.
Тун Пайрам! Я славить не устану,
Воплощая в благодарный стих
Голубые горные Саяны
Или чашу, полную айрана —
Ту, что мы испили на двоих.
* Праздник первого айрана, хакасский традиционный праздник в период летнего выпаса скота.








